Afgelopen maandag mochten wij in de Grote Kerk van Den Haag een indringende en gezegende avond beleven, waarin wij in woord en muziek de weg hebben gevolgd van het lijden, sterven en opstanding van de Heere Jezus.
We begonnen met het gebed “O, Saviour of the World” dat direct de kern raakt – “Heere, red ons en help ons.” In de lezingen en muziek werden wij stap voor stap meegenomen langs Zijn weg. Woorden uit onder andere Psalm 79 legden bloot waarom deze weg nodig was – niet om wat Hij gedaan had, maar om wat wij gedaan hebben. Het gebed om ontferming en vergeving klonk daarin indringend door en gaf richting aan de verdere avond.
In de hof van Gethsémané klonk de overgave: “Uw wil geschied.” Op Golgotha werden wij stilgezet bij het wonder van het kruis, onder andere in “Op die heuvel daarginds”, waar het kruis – teken van schuld en vervloeking – juist het kostbaarste kleinood werd.
Bij het graf verstilde alles. De muziek nodigde uit tot inkeer en bezinning. Het besef drong door dat Hij werkelijk de weg tot het einde gegaan is:
“In een graf, verborgen door een steen,
toen U zich gaf, verworpen en alleen,
als een roos geplukt en weggegooid,
nam U de straf en dacht aan mij.”
Maar het graf bleef niet gesloten. Met overtuiging en vreugde klonk de opstanding: “Christus, onze Heer’, verrees.” Het licht brak door, de dood werd overwonnen, en waar eerst angst en duisternis waren, klonk nu hoop en leven.
De avond mondde uit in de kern van het Evangelie, verwoord in 1 Petrus 1 en bezongen in onder andere “Het allergrootste geschenk”: dat wat Christus verwierf, wordt gegeven – genade, vergeving en nieuw leven, voor zondaren, voor mensen zoals wij .
Wij kijken dankbaar terug op een avond waarin niet alleen muziek klonk, maar waarin het Evangelie zichtbaar en hoorbaar werd. Een avond van verstilling én verwondering, van inkeer én hoop.
Een bijzonder woord van dank aan Bastiaan Stolk voor het vastleggen van deze avond in zulke prachtige beelden.
